Ruhum doğdu kızıl güneşlerle,
Aradı sevgiyi kör gözüyle.
Buldu seni kalbinin güzelliğiyle.
Buldu seni kalbinin güzelliğiyle.
Sevdi seni sonbahar eşliğinde.
Kaybetti seni karanlık bir heceyle
Kaybetti seni karanlık bir heceyle
Ve kayboldu kendi benliğimde...
Benliğim uyandı sonbaharla.
Aradı ruhumu mavi umutlarla
Bulamadı, kırık parçalarıyla
Kaybetti sonbaharın yapraklarıyla
Ve kayboldu bir mısranın arasında....
Kuşlardan duydum:
"Ruhum saçına bir tel olmuş
Benliğim ise sensizlikten sarhoş olmuş."
Şair kalktı kuşların sesiyle.
Gitti ve dedi ki Menekşeler Sultanı'na:
"Ey ! Güller yanındayken bir hiç olan sevgili
Ya ruhumu ver sensiz bedenime
Ya da benliğimi de al saçının teline."
Menekşeler Sultanı kalktı ilkbahar güneşiyle:
" Güller bile yâr olamaz bana
Güzelliğimden solup giderler
Sen acep ne söylenirsin ? "
Ne ruh kaldı, ne de şair
Hepsi bir çift söz ile
Yandı... Bitti...

Yorumlar
Yorum Gönder